Blog

Annemieke de Groot geeft u een persoonlijk inkijkje in de werkzaamheden van Q-support

30 november 2017

Iedere week zijn er bijzondere momenten die de moeite waard zijn om met u te delen. Dat zijn soms ingewikkelde vraagstukken en vaak ook pareltjes. “De winst van de dag” noem ik die dan en degenen die me kennen weten wat ik daaronder versta. Dat zijn zeker niet altijd grote zaken maar veelal mooie en menselijke contacten, grote en kleine stapjes richting een bepaald doel of goed nieuws. Momenten waarop we als organisatie het verschil hebben kunnen maken voor die ene man of vrouw. Momenten waarop ik me ineens realiseer dat er ondanks veel individuele pijn die er nog dagelijks is bij mensen, wel degelijk stappen gemaakt zijn en worden ten aanzien van de Q-koorts.

Allereerst ben ik op een congres geweest dat ging over ‘arbo-curatieve samenwerking’, oftewel de samenwerking tussen de artsen en specialisten in de curatieve sector met bedrijfs- en verzekeringsartsen. Ik ben op zo’n moment trots op het feit dat een filmpje getoond wordt van Alfons Olde Loohuis en een patiënte die haar verhaal vertelt. Betere ambassadeurs kun je je niet wensen! Waar ik wat moedeloos van werd, was de enorme bureaucratie die optreedt wanneer partijen bereid zijn om samen te werken. Wanneer professionals uit deze sectoren willen samenwerken, geldt er een ongekende hoeveelheid wet- en regelgeving. Goed samenwerken betekent in deze dus gewoon zelf de stoute schoenen aantrekken en collega’s in het veld opzoeken. En u als Q-koortspatiënt heeft al lang ervaren hoe dat uitpakt. Want het betekent ook willekeur. In de ene regio treft men zeer deskundige en begripvolle verzekeringsartsen die alle bereidheid tonen om over hun grenzen heen te kijken. We kennen de goede voorbeelden gelukkig inmiddels ook. Helaas zijn er ook minder goede ervaringen. De professionals die exact binnen de eigen kolom blijven en niet over schotten heen kijken, kennen we ook. Samenwerken blijft een werkwoord.

Een mooi moment was de ontvangst bij FC Oss. De wedstrijd FC Oss tegen Jong PSV stond in het teken van Q-koorts en Q-support. Ik mocht in het kort wat vertellen en kreeg vervolgens van de voorzitter van de businessclub een cheque overhandigd van € 500,-! U begrijpt dat ik blij verrast was. Als stichting krijgen we naast de gewone subsidie normaal geen schenkingen maar wanneer dat wel het geval is dan proberen we dat een speciale bestemming te geven. Met mijn team gaan we daarmee aan de slag. Wordt vervolgd!

Nog een bijeenkomst met een gouden randje was de bijeenkomst die daarop volgde. De bibliotheek in Rosmalen had een avond over Q-koorts georganiseerd in het kader van het thema ‘zorg’. Ik mocht daar samen met Jos van der Zee, ervaringsdeskundige, een presentatie houden. Een geïnteresseerd publiek en een indrukwekkend verhaal van Jos aan de hand van een eigen schilderij over zijn ervaringen waren de ingrediënten voor een fijne avond. Het zijn avonden waarvan ik weet dat we in ieder geval voor een paar mensen het verschil hebben kunnen maken.

Bij een laatste, meer algemene bijeenkomst deze week waren veel vertegenwoordigers aanwezig van gemeenten en organisaties die zich met maatschappelijk werk en welzijnswerk bezighouden. Met het oog op de toekomst, waarbij deze spelers een meer prominente rol moeten vervullen bij de zorg voor Q-koortspatiënten, keek en luisterde ik met hernieuwde belangstelling naar wat er voor het voetlicht werd gebracht. En om maar te eindigen zoals ik begon: ik zag in alle weerbarstigheid van de voorliggende problematiek, het overdragen van Q-koortspatiënten aan gemeenten, toch weer dat lichtpuntje van de dag.

Uit het indringende gesprek tussen veel partijen bleek veel onmacht maar ook veel goede wil. Onmacht omdat gemeenten enorm aan het zoeken zijn om hun burgers zo goed mogelijk te bedienen. Onmacht in een setting waarin veel uitvoering de afgelopen jaren bij de gemeenten op het bordje is gekomen. Onmacht omdat de financiering ‘oud’ is en de uitvoering ‘nieuw en creatief’ moet zijn. Onmacht omdat men niet direct in staat is om het denken vanuit een organisatie om te zetten in cliëntgericht denken. Waar ik wel door werd verrast, was de positieve instelling. Ondanks de weerbarstigheid van de materie zag ik mensen die vooral die handschoen op wilden pakken. Mensen die elkaar corrigeerden wanneer de bureaucratie de overhand kreeg. Die vooral opriepen om maatwerk te gaan leveren en niet in hokjes te denken. Ik realiseer me terdege dat de zorgen van de Q-koortspatiënten hiermee niet weggenomen zijn. Maar ik heb het al eerder gezegd: een positieve houding is het begin van de verandering. En wanneer Q-support dat proces nog een tijdje zou mogen begeleiden, dan zouden zowel patiënten als gemeenten daar baat bij hebben. Ik hoop daar op korte termijn wat meer over te horen. 

<<< vorige blog - volgende blog >>>